Archive for the ‘In Memories’ Category
คิดถึงพี่ช่า Ver.ไม่ไหวแล้ว
Thursday, October 23, 2008 19:49 2 Commentsครั้งแรกที่ได้พบกับพี่มาช่า วัฒนพานิช โมยังจำความรุสึกครั้งแรกที่เจอพี่ช่า โมยังจำได้ครั้งแรกที่ได้เห็นพี่ช่าร้องเพลงตัวเป็นๆอยุ่บนเวที โมยังจำความรุสึกครั้งแรกที่ได้สบตากับพี่ช่า โมยังจำความรุสึกได้ตอนที่พี่ช่ามองตอนโมวิ่งมาหาพี่ช่าแล้วตกท่อ(พี่ช่าหันมามอง จนเราหน้าแดง) โมยังจำได้ตอนที่พี่ช่าพูดว่า”พี่ช่าน่ากลัวไม๊”แล้วโมพุดว่า”ไม่ค่ะ สวยมากก ก“ทั้งๆที่พี่ช่าถามถึงการแสดงเรื่องแฝดไม่ใช่ที่เจอวันนี้(มองหน้าพี่ช่าอย่างเดียวเรย ไม่ได้สนใจอารัยเรย ย จนตอบไม่ได้ตรงคำถาม เหวอมาก) โมยังจำได้ตอนกอดกับพี่ช่า พี่ช่าบอกพี่ช่าตัวเปียก พอกอดแล้วก้อเปียกจิงๆ โมยังจำได้ว่าพี่ช่าทาลิปอีกรอบในรถก่อนขึ้นเวที โมจำได้ว่าตอนพี่ช่าเดินออกมาจากเวทีแต่โมมองผิดด้าน น แล้วหาพี่ช่าไม่เจอ โมจำได้ว่าโมเล่นมุขแปกๆออกไป แล้วพี่ช่าก้อยังขำได้ 555 น่ารักจิงๆ(พี่ช่าพุดว่า”เรื่องแฝดพี่ช่าหน้าหลอนๆอ่ะ”แล้วโมก็พุดว่า”ไม่เปนรัยหรอกค่ะพี่ช่า พี่ช่าสวย ย ให้อภัยได้ ไม่หลอนและๆ”แล้วก้อขำทั้งคู่ทั้งที่มันแปกมว้าก ก) โมยังจำได้ว่าพี่ช่าให้คนดูเลือกแด๊นเซ่อ ว่าคนไหนหล่อ เลือกเลยๆ เพราะพี่ช่าโดนแซว โมจำได้ว่าพี่ช่าเอาทิชชู่จากคนดูมาเช็ดเหงื่อ โมจำได้ว่าพี่ช่าเกือบจะตกเวทีแหนะ เพราะมีคนดึงง? งง (ฮึ่มถ้าตกนะ มีเรื่องแน่ งุงิ) โมจำได้ว่าพี่ช่าเดินไปแต่เวทีฝั่งโน้นไม่ค่อยมาฝั่งนี้ จนต้องตะโกนเรียก 555 โมจำได้ว่าพี่ช่าขึ้นรถไปแล้ว พี่ช่าก้อยังหันมามอง ง โมยังจำได้ว่าโมบอกว่า”รักพี่ช่ามากๆเลยนะคะ”แล้วพี่ช่าก็ยิ้มหวานมากๆๆๆให้ โมจำได้ทุกอย่างว่าพี่ช่าน่ารักแค่ไหน ทำให้โมไม่ง่วงเลย ทั้งๆที่ตีสองแล้ว พุ่งนี้ต้องไปเรียน55 ทำให้โมรักพี่ช่ามากแล้วทำให้รักคนอื่นไม่ได้เหมือนรักพี่ช่า ทำให้โมตั้งใจเรียน เพื่อจะได้เป็นเด็กดีของพี่ช่า [...]
ความประทับใจที่ไม่เคยลืม
Monday, October 6, 2008 9:21 3 Commentsคุณจำได้มั๊ย ว่า ความประทับใจที่เป็นที่สุดของคุณเกิดจากสิ่งไหน ? หลายคนคงมีมาจากหลายเรื่อง หลายเหตุการณ์มากมาย ใช่นั่นคือสิ่งที่คุณประทับใจมาก และความประทับใจเหล่านั้นคุณสามารถมาเก็บบันทึกไว้เป็นความทรงจำ และถามต่อไปว่า ไความทรงจำเหล่านั้น ถ้าถึง ณ ตอนนี้ คุณจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” ถ้าย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว สำหรับตัวบอลเองแล้ว ความประทับใจแรกที่เกิดขึ้นเลย คงจะเป็น การไปร้องเพลง karaokae ครั้งแรกของชีวิต และ ณ ตอนนั้น เพลงที่เราหยิบมาร้องเป็นเพลงแรกของชีวิตเลย “ขอเวลาตั้งตัว” ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าทำไม ทำไมถึงเป็นเพลงนั้น แต่เราจำได้ว่า ประโยคที่เราจำ และติดมาถึงทุกเวลานี้คือ “ก็ไม่ทันตั้งตัว กลัวใจรับไม่ทัน เมื่อจะลาร้างกัน ขอให้ฉันทำใจ ให้เวลานิดเดียวได้ไหม แค่ให้พอลบเธอจากใจ เมื่อเธอเดินลับไป จะไม่มีน้ำตาให้เธอ” มันวนเวียนจากวันนั้นจนถึงทุกวันนี้มานานมากๆ แล้ว เหตุผลง่ายๆ เลย คือ น้ำเสียง ท่วงทำนองของเพลง มันสะกิดใจให้เราอยากให้ความสนใจ กับ ผู้หญิงคนนี้ “แบบว่า ทำไมเสียงเธอช่างสะกดใจเราได้ขนาดนี้” และบอลก็เชื่อว่าหลายคนคงเคยเช่นกัน และนับจากนั้นเป็นต้นมา เราเฝ้าติดตามผลงานของเธอไม่ว่าจะเป็น ละคร [...]
When We Were Young
Sunday, October 5, 2008 21:03 4 Commentsสมัยที่ยังเด็กมากๆ พี่ช่าจะเป็นพี่ที่คอยดูแลส้ม ส่วนพี่เก้จะดูแลพี่นุ๊ก เวลาที่พ่อกับแม่ไม่อยู่ เรา 4 คนพี่น้องมักหาอะไรเล่นด้วยกันเสมอ มีอยู่วันหนึ่งส้มได้ไปเห็นเหรียญพลาสติกวางอยู่บนโต๊ะของพี่ช่า มันเป็นเหรียญสีๆ ส้มไม่รู้ว่ามันคืออะไร รู้แต่ว่ามันน่ารักมาก อยากได้เอามาเล่น เลยเดินไปขอพี่ช่า บอกพี่ช่าว่าอยากได้จัง พี่ช่าบอกว่า “ถ้าส้มเอาไป แล้วพี่ช่าจะเอาอะไรกินข้าว” ส้มยังเด็ก ไม่เข้าใจว่าเหรียญพวกนั้นจะเอาไปซื้อข้าวได้อย่างไร เลยรู้สึกน้อยใจพี่ช่าว่าไม่ให้เอามาเล่น เพราะปกติพี่ช่ามักจะมีของอะไรจุ๊กจิ๊กน่ารักมาให้น้องๆ เสมอ ก็เลยเดินหน้าตุ่ยๆ ออกไป ผ่านไปหลายวันจนลืมเรื่องเหรียญชิพไปแล้ว พอพี่ช่าเลิกเรียนกลับมาถึงบ้าน พี่ช่าก็เดินมาหา แล้วก็ยื่นถุงเล็กๆ ให้ พร้อมบอกว่า “อ่ะ ให้” แล้วพี่ช่าก็เดินไป พอเปิดถุงออกดู พบว่ามีเหรียญพลาสติกหลากสีเลย ดีใจมากๆ เลย เอามาเล่นขายของ เลยทราบตอนนั้นว่าพี่ช่าได้นำเอาเงินของตัวเอง ไปแลกเหรียญพวกนี้มาให้ พี่ช่าเป็นคนที่ไม่โอ๋น้อง พี่ช่าจะไม่ชอบให้ร้องไห้โยเย พี่ช่ามักจะสอนให้มีเหตุผล และเข้มแข็ง ดูเหมือนพี่ช่าจะเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจอะไร แต่จริงๆ แล้วพี่ช่าเป็นคนที่ใส่ใจกับทุกอย่าง และแสดงออกในแบบของพี่ช่าเอง
